Blog

  • Pomnik poświęcony kurierowi z czasów powstania 1863 r. Ludwikowi Walesiakowi

    Pomnik został odsłonięty w 1993 r. w pobliżu domu, w którym mieszkał Ludwik Walesiak. Był on kurierem w czasie powstania styczniowego. Został schwytany przez Kozaków i powieszony na drzewie, ale udało mu się przeżyć. 
    Zmarł dopiero w 1928 r. Na pamiątkę tego wydarzenia odsłonięto pomnik, na którym jest napis: „Ludwiku Walesiak w 1863 r. wolałeś ponieść śmierć niż zdradzić swoich braci. Kurierowi powstańczemu A. K. 1993 r.”.

  • Ruiny pałacu rodziny Łubieńskich

    Pałac rodziny Łubieńskich został wzniesiony w stylu klasycystycznym, przez Jana Łubieńskiego jako rodowa rezydencja.  Od czasów powstania styczniowego często zmieniał właścicieli, po II wojnie światowej upaństwowiony popadła w ruinę. Gmach podpalono w 1976 roku na potrzeby filmu Antoniego Krauzego pt. “Zaklęty Dwór”. W otoczeniu ruin znajduje się częściowo zachowany park przypałacowy z okazami pomnikowych drzew. 

  • Dawny cmentarz żydowski

    Cmentarz żydowski w Okuniewie został założony prawdopodobnie w XIX wieku. W okresie II wojny światowej został zdewastowany przez Niemców.  W 1988 r. z inicjatywy Fundacji Rodziny Nissenbaumów teren nekropolii został uporządkowany. 

    Na powierzchni 0,5 ha zachowało się kilkadziesiąt nagrobków lub ich fragmentów, z których najstarszy pochodzi z 1881 roku. Na cmentarzu znajduje się również grób, który do jesieni 2005 r. był oznaczony krzyżem. Jak twierdzą mieszkańcy, jest to mogiła polskiego chłopca, którego Niemcy wzięli za Żyda i rozstrzelali wspólnie z Żydami na cmentarzu.

  • Głaz upamiętniający ofiary II wojny światowej

    Głaz upamiętniający ofiary II wojny światowej odsłonięty w 1981 r. Poświęcony jest mieszkańcom ziemi okuniewskiej, poległym i pomordowanym w okresie II wojny światowej. 

    Na kamieniu widnieje wizerunek orła i daty 1939-1944, a pod nimi znajduje się tablica z napisem: „Ofiarom II wojny światowej. Córkom i synom ziemi okuniewskiej rodacy 9-5-1981”.

  • Kościół pw. św. Stanisława Kostki wybudowany w latach 1823-1835

    Kościół św.  Stanisława Kostki  w Okuniewie pobudowany w latach 1823–1835 przez Jana Łubieńskiego, właściciela dóbr okuniewskich. Projekt jest przypisywany Chrystianowi Piotrowi Aignerowi.

    Salowy kościół jest murowany, posiada nawę na planie prostokąta zakończoną węższą, półkoliście zamkniętą apsydą prezbiterialną, otoczoną pięciokątnym obejściem. Ściany wnętrza są rozczłonkowane pilastrami toskańskimi, między którymi są umieszczone płytkie wnęki arkadowe. We wnękach tych są umieszczone półkoliście zamknięte okna lub ołtarze. Chór muzyczny jest podparty trzema arkadami zamkniętymi koszowo. Fasada jest podzielona czterema pilastrami jońskimi i zwieńczona trójkątnym przyczółkiem z płasko rzeźbioną sceną Ukrzyżowania umieszczoną w tympanonie, powyżej jest umieszczony szczyt schodkowy. Na osi fasady znajduje się portal z trójkątnym przyczółkiem. Budowla posiada dach dwuspadowy pokryty blachą. Większość zabytkowego wyposażenia świątyni powstała w XVIII wieku. w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Trójcy Świętej, namalowany przez szkołę włoską na początku XVIII wieku.

  • Dwór majątku Skruda z końca XIX w. – obecnie centrum kulturalne

    Majątek Skruda powstał w 1630 roku. W jego skład wchodziły dobra ziemskie w Długiej Kościelnej, stawy rybne oraz dwory. Majątkami zarządzali administratorzy. Zapewne pod koniec XIX lub na początku XX wieku właściciele majątku Skruda zbudowali dworek.

    Dwór był budowlą skromną i niedużą, ale jego architektura i otoczenie było interesujące. Posiadłość wraz z budynkami gospodarczymi otoczona była pięknym parkiem, ze wspaniałym drzewostanem, w którym znajdował się staw i altana. W 1933 r. właścicielem folwarku Skruda był ksiądz prałat Zygmunt Karczyński, który tuż przed wojną resztę majątku sprzedał, a sam wyemigrował do Anglii. Ostatnim właścicielem majątku Skruda był dr medycyny pan Łytkowski, na stałe mieszkający w Warszawie. Jego dobrami zarządzał p. Kuźma. Był to wspaniały administrator, który majątek doprowadził do rozkwitu. Wprowadził innowacje rolnicze, a okoliczni chłopi uczyli się od niego gospodarki rolnej.

    Dwór i majątek pozostał w rękach państwa Łytkowskich do końca II wojny światowej. Po wojnie w 1944 r. dwór, podobnie jak wiele budowli tego typu, przeznaczono na cele oświatowe organizując w niej szkołę podstawową, a majątek ziemski rozparcelowano między okolicznych chłopów. Pod koniec lat 80-tych podjęto decyzję o budowie nowej szkoły. Jej budowa została zakończona w 1995 roku, a budynek został zaadaptowany dla potrzeb Domu Kultury.

  • Kościół Katolicki Mariawitów

    Świątynia powstała na potrzeby parafii mariawickiej, która 1907 r. wydzieliła się z parafii katolickiej w Długiej Kościelnej. Po podziale mariawitów 1935 r. na Starokatolicki Kościół Mariawitów i Katolicki Kościół Mariawitów.  Świątynia ta należy do tego drugiego kościoła, i stanowi jedyną świątynie tego wyznania poza klasztorem w Felicjanowie.
    Neogotycka świątynia przypomina inne kościoły mariawickie budowane w tym okresie. Nad wejściem frontowym znajduje się wieżyczka z sygnaturką, a po obu stronach wejścia są wnęki z figurami św. Józefa i św. Franciszka z Asyżu.

  • Kościół pw. św. Anny i Dzwonnica z XVIII w.

    arafia św Anny w Długiej Kościelnej została erygowana w 1445 r., w tym czasie powstał drewniany kościół, w jego miejscu pobudowano w 1678 r., który spłonął w 2000r. W jego miejscu pobudowano w latach 2002-2004 nowy murowany kościół. Z pożaru ocalała XVIII w. drewniana dzwonica i drewniana XIX W.kruchta. Dzwonnica została wykonana na planie kwadratu o konstrukcji słupowej. Nakryta jest dachem namiotowym. Dzwonnica jest wpisana do rejestru zabytków.